Kopiëren is niet mogelijk.
logo

Bos

We lopen samen door een bos.
Bij alle stappen die we zetten
druk ik mijn laarsjes in het mos:
we hoeven nérgens op te letten.

Als ik omhoog kijk, naar de mezen,
zie ik ineens op haar gezicht
groeven die ik niet kan lezen
in dit fletse winterlicht.

Wanneer ik naar haar ogen kijk,
dan zie ik dat ze iets bedoelen.
Ik druk mijn laarsjes in het slijk
zodat ik goed de grond kan voelen.

De grond vertelt me een verhaal
waarin ik niet hoef op te passen,
waarin ik zelf alléén bepaal:
ik kies mijn eigen modderplassen.

Als we verder lopen, nu apart,
voel ik ineens een soort van lijden.
Er is iets gaande in ons hart,
iets dat zich wil bevrijden.

We lopen verder door dat bos,
de zon gaat zachtjes schijnen.
Ik maak me verder van haar los
en voel mijn pijn verdwijnen.

2015