Kopiƫren is niet mogelijk.
logo

Schikgodin

Daar komt ze aan mijn schikgodin,
haar zwarte hengst,
zijn ziel, haar ziel,
samen speer.

Na lang en met geduld,
vol aanwezig in elkaar,
zonder woorden,
raast nu het tweetal
naar het doelwit.
Daar.

Soms rechtuit,
dan weer als een hinde.
Zij kent de voetangels,
de spleten, de rotsen,
elk adderengebroed.

Alles glanst en fonkelt nu:
het tomeloze dier
omklemd door haar gespierde dijen.
Haar rode lokken, lippen,
het zwaard dat macht heeft zonder ooit
haar schede te verlaten.

De wolken vluchten heen,
de beuken buigen diep,
suikerriet breekt af
en loost zijn zoete stroop.
Omdat de tijd gekomen is.

En dan de siddering,
De levensdraad,
waarover zij beschikt en zij alleen,
Zacht als zijde, sterk als staal.
Zij trilt een trage melodie
onhoorbaar,
maar door merg en been.

2014