Kopiëren is niet mogelijk.
logo

Mijmering van een stadsduif

Voor mensen is een stad een stad. Ze wonen er, ze werken er, ze zoeken er hun vertier. Huizen van steen, hout en gebakken klei, eigenlijk ook een soort steen.

Voor duiven is dat anders.

Voor duiven is de stad een raar soort gebergte. Rotsen met grappige lichtjes en vreemde luchtjes. Er wonen rare dieren die op twee benen lopen en zich anders, heel anders, gedragen dan alle andere dieren bij elkaar. De dalen zijn van zwart stollingsgesteente, met rare witte strepen erop. Soms hebben die dieren gezelschap van een viervoeter die vastzit aan een lijn. Waarom die viervoeters dat OK vinden is volstrekt onduidelijk.

De tweebenige dieren hebben de merkwaardige gewoonte om in groepen op vierpotige plateautjes te gaan zitten. Als ze dat doen komt een soortgenoot hen eten of drinken brengen. Vaak laten die zittende dieren dan iets van hun eten op de rotsen vallen, en – gek genoeg – dan eten ze het niet meer op. Dat is fijn, want dan kun je dat eten oppikken, als ze je tenminste niet wegjagen.

Er leven ook nog andere dieren in dit vreemde gebergte. Ze hebben allemaal op de een of andere manier iets met die tweevoeters. Voor de honden en katten is het oppassen geblazen.

Aan een schutkleur heb je hier niet veel. Dan maar zo’n vrolijk verenpak.

2015